Si roni_bats ay isa nang clinical clerk. Sa loob ng nakaraang tatlong buwan, pumapasok siya ng 36 na oras kada dalawa’t kalahating araw. Pasensya na sa mga naghihintay ng blog entry. Minsan kasi, dumarating ka sa punto kung saan kailangan mong pumili ng mga bagay na maaari mong maasikaso, dahil tulad ng ibang tao, mayroon ka lang 24 oras bawat araw.

Dumating ang puntong iyon kay roni_bats. At nagdesisyon siyang mas mahalaga ang kanyang pananagutan sa mga pasyente, kaysa sa kanyang pagharap sa monitor upang tumipa ng mga letra at magkuwento sa madla. Mahirap pala talagang maging doktor.

Closure?

Nah. Masyado pa ring mahal ni roni_bats ang pagsusulat upang ito ay bitawan. Siya ay kasalukuyang nagpapahinga lamang. Marami na siyang gustong ikuwento, pero wala pang oras na mailalaan sa pagkukuwento.

Siguro sa susunod na buwan. O sa susunod na taon.

Pramis, babalik si roni_bats.

Hanggang sa muli.

Kung ano lang ang pumasok sa isip ko, iyon lang ang ita-type ko at mababasa mo. Ang hirap kasi maghanap ng internet access dito sa Finland. Kailangan mo pang sumakay ng bus. O kaya ay maglakad ng pagkalayu-layo. Wala kasing connection sa apartment na pansamantala naming tinutuluyan. Kaya ayun. Walang blog post.

Apat na linggo na ako dito sa Finland. Tatlong linggo sa Tampere (binabasa bilang /tam-pe-re/ at hindi /tam-pir/ ), at ngayon, isang linggo sa Helsinki. Tahimik ang Tampere. Mas maganda ang Helsinki. Pasensya na ulit, tinatamad akong mag-isip ng pang-uri. Walang kalatoy-latoy ang aking paglalarawan. Malamig dito sa Finland. Hindi ko gusto ang pagkain dahil kulang sa alat, kulang sa mantika, at kulang sa lasa. Kailangan kasi lahat, “healthy.”

Sabagay, ang life expectancy ng mga Finn ay sampung taong mas mahaba kaysa sa mga Pinoy. At matatangkad sila. Naiinis ako kasi ang tataas ng mga urinal ng lalaki rito. Buti sana kung six-footer ako. Nasabi ko na bang malamig dito? Oo, nasabi ko na, kasi ayun sa naunang talata. Papalit-palit pa ang panahon. Buti pa sa New York, kapag sinabing aaraw ngayon at uulan sa Linggo ng gabi, nagkakatotoo ang hula. Dito, pwedeng mainit sa umaga, pero pagdating mga ulap sa gabi, sobrang ginaw.

Weirdo nga pala ang araw dito. Dahil spring, sumisikat ang araw ng alas-kwatro, at lumulubog ng alas-onse ng gabi! Oo, noong unang linggo ko dito, gusto kong hatakin ang araw. Parang-awa mo na, lumubog ka na, gusto ko nang matulog. At magigising ako na ang taas-taas ng araw, akala ko late na ako sa eskwela, pero pagtingin ko sa relo, alas-singko pa lang.

Bakit nga pala ako nasa Finland? Dahil ako ay isa sa limang Pilipinong ipinadala ng Kolehiyo ng Medisina para sa 4th Finnish Diploma Course on Global Health. Nandyan sa website kung anu-ano ang ginagawa namin. Nakakatamad pa magkuwento dahil ako ay inaantok. Alas-tres nga pala ng hapon dito.

Babalik na ako sa Pilipinas pagkatapos ng dalawang linggo. At papasok na ako kinabukasan. SH*T, CLERK NA PALA AKO! Medicine pa naman ang una kong rotation. Wards pa! Patay-patay na ito. Haay, buhay. Kaya ayun, gustong ayaw ko pang bumalik sa Pilipinas.

Masarap maging turista sa Europa. Gustong-gusto ko ang pagkakagawa ng mga gusali, istatwa at monumento na madadaanan mo. (Namasyal din ako sa Stockholm, Sweden dalawang linggo na ang nakakaraan) Pero nami-miss ko ang subway ng New York.

Gusto ko na rin palang baguhin ang website ko. Ayoko na ng itsura. Pero wala naman akong sariling computer dito kaya drowing na lang ako ng drowing. Mahirap palang magbasa dito kasi wala kang mababasa. Halos lahat ng street signs, product labels, advertisements at diyaryo ay nasa Finnish AT Swedish. Ngayon naiintindihan ko na ang nararamdaman ng isang taong hindi marunong magbasa.

At mahal mag-CR dito. 50 cents o kaya e one euro ang bayad!

Pero malinis ang hangin. At pwedeng inumin ang tubig sa gripo. Kahit yung tubig na ginagamit pang-flush ng inodoro. Hindi rin problema ang pera kapag maysakit ka. Kung mahirap ka, sasaluhin ka ng gobyerno. Ganyan kagaling ang health system ng Finland. Walang namamatay dahil walang pambili ng gamot. Pero maraming lasinggero dito. Marami ring depressed. Maraming nagpapakamatay. Tahimik ang mga Finn. Madalas, gusto mong sumigaw sa kalsada para lang magkaroon ng ingay. Pero maingay sila kapag lasing. Pero hindi ka nila sasaktan. Dadaldalin ka lang nila at guguluhin. Nang konti.

Sa kabuuan, maganda magbakasyon sa Finland. Pero hindi ko siguro kakayaning tumira dito habambuhay. Gusto ko ng ingay. Gusto ko ng gulo. Gusto ko ng pagkaing may lasa. Gusto ko ng mainit na araw na lumulubog ng alas-singko y medya. Gusto ko ng mababang urinal.

Kahit mamatay pa ako ng sampung taong mas maaga, mas gugustuhin ko pa ring tumira sa Pilipinas.

Si roni_bats ay kasalukuyang nasa Tampere, Finland. Hindi pa siya makapag-blog nang matino dahil marami pang kailangang gawin at marami pang taong dapat makilala. Utang muna ang kuwento.

At ang pictures. Hehe.

Maiksi lang ito:

Waaaah! Sa wakas nakita na rin ni roni_bats ang Goo Goo Dolls! Isang tao lang ang nasa harap niya nung tumugtog sina John, Robby at Mike ng anim na kanta. Nakamayan rin ni roni_bats ang bawat isa. At napapirmahan niya yung cover ng bago nilang album! Bawal lang magpa-picture kasama sila, pero kahit na…

…kumpleto na ang New York experience ni roni_bats. Pwede mo na siyang ilagay sa balikbayan box pabalik ng Pilipinas, hehehehe =)

Ang mga susunod na larawan e kuha sa video/digicam ng kaklase ko. =)

Pagkatapos ko mananghalian kanina, umalis na ako ng Mt. Sinai. Dahil dalawang linggo na lang ako dito sa New York, naisip kong maglibot muna sa Times Square. Dalawang tren yun mula sa ospital. Dalawang beses ko na siyang napupuntahan kaya’t hindi na ako mawawala. (Tsaka engot na lang ang hindi makakahanap ng Times Square dahil meron talagang istasyon ang subway na Times Square, hehe)

Ang balak ko, mag-iikut-ikot. Bahala na kung saan ako mapadpad. Pumasok sa mga stall, tumingin-tingin at lumabas. 20+ dollars lang kasi ang laman ng wallet ko kanina kaya wala sa bokabularyo ko ang mamili.

Nangyari naman ang gusto kong mangyari. Lampas tatlong oras din ako sa nasabing lugar. Pero may “nakakaaliw” na nangyari kanina, na hindi ko alam kung “nakakaaliw” ang tamang salita. Pwede rin kasing “nakakatuwa,” “nakakatawa,” “nakakaasar,” o “nakakalungkot.” Depende kung kanino nangyari ang nangyari sa akin kanina.

Pero dahil sa akin siya nangyari, dun na lang ako sa “nakakaaliw.”

Eto ang kwento:

Nalalakad si roni_bats sa Times Square kanina, sa kahabaan ng Broadway St., nanlalaki ang mga singkit na mata at natutuwa sa malamig na hangin kahit tanghaling tapat, nang bigla siyang tawagin ng isang babaeng African-American. Kung nasa Pilipinas siguro ang babae, sinigawan niya si roni_bats ng “Pssst!” o kaya “Oy!” Pero dahil siya ay nasa Amerika, ang sinigaw niya ay “Hi!” At ito ay dinugtungan ng, “Would you care to give me a high five?”

Siyempre ang turistang si roni_bats, na-”curious.” Nakipag-apir sa babaeng nakasalubong lang sa kalsada (early 20s siguro ang edad). Apir daw eh, bakit naman ipagdadamot, di ba?

Pero may kasunod pala ang apir. “Now would you care to spare a few minutes to help children in need?” (Hindi na maalaala ni roni_bats ang eksaktong salita. Basta ang nangyari, naharang na siya sa kanyang paglalakad, at ang babae ay may inaabot na sa kanyang sobreng puti na kasinlaki ng isang birthday card. Makapal, parang sampung birthday cards ang laman. O isang birthday card na maraming nakaipit na pera, hehe.)

Siya raw ay si (oops, hindi na maalaala ni roni_bats ang pangalan), mula sa grupong Children International. “For only 60 cents a day, you can make a difference in the life of one child. Have you heard of Children International?”

Umiling si roni_bats (siguro dahil hindi na siya nakakapanood ng TV). Pero may ID ang babae. Mukha namang hindi sindikato. Binaligtad ni roni_bats ang sobre. Ang nakaharap na sa kanya ngayon e ang side ng sobre na may flap. May picture ng isang batang lalaki. Ang caption? “You are about to meet Jerome, a six-year-old boy.”

Hmmmmm. “Parang nakita ko na ito,” sa loob-loob ni roni_bats.

Malamang nahuhulaan mo na kung saan magtatapos ang maikling kwentong ito, kaya’t para maputol na ang suspense, eto na ang susunod na sinabi ng babae:

“This is Jerome, a 6-year-old boy from… (drumroll) …THE PHILIPPINES.”

Sabi na nga ba, kaya pamilyar ang itsura eh!

“Ronnie, did you know that in the Philippines, 20% of the workforce are children. For just $18 dollars a month, you can help Jerome. ”

Kaysa naman patagalin pa ang usapang mauuwi rin naman sa wala dahil wala naman perang pang-sponsor si roni_bats, sinabi na niya ang totoo, “You know what? I am a Filipino. I live in the Philippines and I am just here as a visiting student.”

“Oh! So you do know what I am talking about? ”

Yep! You bet.

“And you’ve never heard about Children International?”

Hindi talaga. Pagpasensyahan po ang batang hindi na nakakapanood ng telebisyon.

“Do you think you can sponsor a child, Ronnie?”

“I am very sorry but I do not have the money.”

Naramdaman ni roni_bats na medyo nalungkot ang babaeng humarang sa kanya, kahit na nakangiti pa rin ito. Pero wala rin naman talaga siyang magagawa dahil wala siyang pera. Hindi maiwasang makonsensya dahil heto ang babaeng nakikipag-high five sa mga kung sinu-sino at nagbibilad sa init ng araw. Dinaan na lang ni roni_bats sa ngiti sabay kwento tungkol sa kanyang pagiging estudyante sa Philippine General Hospital, “That is how I do my share (in helping children) at this time.”

Nagba-bye sila sa isa’t isa. Kabuntot ang (perfunctory) “Have a nice day.”

At dun nagwawakas ang kwentong pwedeng nakakatawa, nakakatuwa, nakakaasar, nakakalungkot, pero hindi maitatatwang nakakaaliw. Biruin mo, sa dinami-dami ng naglalakad sa Times Square, Pilipino pa ang mahaharang niya?!

Pero ang pangit sa mga kwentong ganito, kapag tapos mo na siyang basahin at ikaw ay nag-iisip-isip sa harap ng iyong monitor, hindi mo maiwasang makaramdam ng konting kurot sa Pinoy mong puso.

Konting kurot lang.

Parang kagat ng langgam.

Langgam na kasinlaki ni Jollibee.

Kung hindi ka nakatira sa New York o kung hindi ka pa nakakapuntang New York, malamang walang kwenta para sa iyo ang pamagat ng blogpost na ito. *turo sa itaas* Kasi kung ako rin ang nakabasa niyan dalawang linggo ang nakakaraan, mapapa-”huh?” lang lang ako. Pero ngayon, napakahalaga ng mga numerong yan para sa akin, hanggang sa tatlong linggo pang itatagal ko rito.

Ano nga ba ang ibig sabihin nyan? 7 North- West 6? 7 Not With 6? Lotto numbers with letters? Room 7N, Ward 6?

Hehe. Tinotopak na naman ako.

Yan po ang mga Subway Trains na sinasakyan ko tuwing papasok sa Mount Sinai Medical Center. Train 7, tapos lipat sa N o kaya ay sa W, at pagkatapos ay lilipat muli sa 6. Tatlong tren papunta, at tatlong tren pabalik. (Kung gusto mong i-trace sa mapa, ang line 7 ay kulay violet, ang line N/W ay kulay dilaw at ang line 6 ay kulay green. At oo, lahat ng kulay na iyan ay subway lines)

Naiinggit ako sa subway system dito. Sana meron din nito sa Pilipinas. Pero kailangan muna nating pagtiyagaan ang MRT/LRT/LRT2 (na iba-iba pa rin ang ticket). At sabi ng kaklase kong graduate ng ECE, guguho daw ang Metro Manila kapag ngayon mo ito sinimulan, hehe.

Mabilis ang biyahe sa subway. Minsan siksikan (lalo na kapag rush hour) pero wala pa ring tatalo sa kasikipan at kainitan ng LRT (with free BO perfume mula sa mga katabi mo).

Maaga ang pasok ko. Umaalis ako dito sa bahay ng alas-singko ng madaling-araw at nagtatagal ang biyahe ng mula 30 hanggang 45 minutes. Ang nagpapatagal lang dito ay ang paghihintay ko sa mga istasyon ng tren kasi madaling-araw nga at konti pa lang ang biyahe. Naglalakad lang ako mula bahay papuntang subway station ng line 7, at mula subway station ng line 6 hanggang Mount Sinai. Una, dahil walang mga tricycle kaya’t dapat ka talagang maglakad, at pangalawa, kailangan ko ng exercise para magising-gising naman ang aking ulirat.

Ibinili ako ng ride-all-you-want ticket ng pinsan ko. 76 dollars at good for one month. MetroCard ang tawag. Kasi kung per ride ako bibili ng ticket, hassle dahil kailangan pang pumila (wala namang pila madalas pero hassle pa rin magbayad nang paulit-ulit, hehe). At 2 dollars per entry ang ticket. Hindi per ride, kasi pwede kang magpalipat-lipat ng tren basta’t hindi ka pa umaalis sa subway system. Integrated din pala siya sa bus system so pwede ka ring mag-bus in between. Ang galing no?

Noong una, litung-lito ako sa subway. Madali siya tignan sa mapa. Madaling i-trace kung saan ka galing at paano ka pupunta sa pupuntahan mo. Pero kapag nasa istasyon ka na at napapaligiran ng mga taong nagmamadali at nagdadaldalan, at nalulunod ka sa iba’t ibang signboards at arrows, hala, wala na. Guguho na lahat ng tinandaan mo. At kapag merong mga linya ng tren na barado o hindi gumagana, kailangan mo pang humanap ng mga alternate routes.

Pero buti na lang nagpapamigay sila ng subway maps. At sa lahat ng istasyon at sa loob ng lahat ng tren, meron ding mapa.

Noong unang araw ko pauwi, maling tren yung nalipatan ko. Sa halip na N train papunta sa amin, ang nasakyan ko ay ang N train pabalik. Pagdating sa next station, sabi ko, ngwek-ngwek, mali. Buti na lang at madali lang umikot. Hehe. At naranasan ko na ring masigawan ng pasaherong nasa likod ko.

Paano ba naman, train transfer, e hindi ako sigurado kung tamang tren ang nasa harap ko. Bigla akong napatigil sa harap ng pinto. Para akong biglang nag-brake, tapos yung mga nasa likod ko na mabilis ang lakad, napa-brake din nang di oras. Kulang na lang, sound effects: “screeech!” E di nagalit yung isang babae sa likod ko, “blah-blah stopping in front of the door blah-blah.” Hindi ko nga pinansin. Sa loob-loob ko, matapilok sana siya o kaya e mapunit ang pantalon. Mwahahahaha.

Nanibago lang ako sa simula, kasi hindi mo na kailangan yung magnetic card para lumabas ng subway. Nung una akong samahan ng tito at pinsan ko, nung palabas na kami, dinukot ko pa yung magnetic card sa wallet ko. Hehe. Pasensya na po, nasanay sa LRT-MRT. At ang mga tao dito, sa hindi malamang kadahilanan, eh hindi mahilig umupo. Minsan, kahit andaming bakanteng upuan, andaming nakatayo. Siguro nagmamadali talaga sila at hindi sila mapakali kung nakaupo.

Pero pinag-iingat din ako ng mga kamag-anak ko rito. Delikado rin daw kasi. May mga loko-lokong nanunulak sa waiting area, kaya mas mabuting nakatagilid ka habang nag-aantay ng tren. Mayroon ding mga nag-aabang ng mahoholdap sa mga istasyon, kaya mabuti pang ibulsa muna ang telepono. Huwag rin daw akong tatayo nang mag-isa sa platform; tumabi raw ako sa maraming tao.

At higit sa lahat, kapag nakita ko raw na punung-puno ang ibang train, pero walang laman ang isang train, huwag ko raw iyun sasakyan. Bakit? Kasi raw, malamang merong BUM na nakasakay sa train na iyon at sa sobrang baho niya, hindi makaya ng mga tao kayat’t lumilipat sila lahat. Umaalingasaw ang baho. Hehehehe.

I have yet to see any of these things happen. Not that I want to. *wink*

Samantala, masasabi ko nang na-conquer ko ang aking subway fear. Hehe. Masaya, pramis. Walang traffic. Hindi ka pagpapawisan. Kabisado ko na kung aling mga pinto ng tren ang katapat ng hagdan, at kung aling mga pinto ang dapat kong sakyan para kapag huminto ang tren e upuan ang tatapatan ko.

Sana may subway system din ang Pilipinas.

Wish ko lang naman.

(Pansamantalang ititigil ang kwento kung paano lumipad papuntang New York si roni_bats. Eto muna)

Nagb-browse ako ng mga music videos sa Yahoo! Music kahapon nang mapagtripan kong maghalungkat ng mga music videos ng Goo Goo Dolls.

Malamang hindi mo sila kilala. O kung kilala mo sila, malamang ang alam mo lang na kanta nila ay ang “Iris” mula sa pelikulang City of Angels. Pero mas malamang na alam mo ang kantang “Iris” (aka “…and I don’t want the world to see me ’cause I don’t think that they’d understand”) pero hindi mo alam na Goo Goo Dolls ang kumanta.

Pero paborito ko ang Goo Goo Dolls. Tulad ng pagkagusto ko sa Matchbox Twenty, Jars of Clay at Hale. Baka nga higit pa.

Matagal-tagal na mula nang huli silang maglabas ng studio album. 2002 pa lumabas ang Gutterflower kung saan nanggaling ang kantang “Here is Gone.”

Akala ko tuloy, nagdisband na sila. Kaya naman laking gulat ko nang makita kong meron pala silang bagong website:

At natuwa ako, dahil meron pala silang ilalabas na bagong album, pinamagatang “Let Love In”:

At eto ang pinaka-ikinatuwa ko: ang album ay lalabas sa April 25. Sa April 26, hulaan mo kung nasaan sila?

NASA VIRGIN MEGA-STORE.

SA TIMES SQUARE, NEW YORK CITY, NY.

Kapag bumili ka ng album sa 25, makakakuha ka ng entrance wrist-ticket. At pwede mong papirmahan ang iyong CD.

Ang swerte ko nga naman. Hehe. Dahil ano ang probability na pupunta ang Goo Goo Dolls sa Pilipinas? Almost zero. Samantalang ang Times Square ay isang train ride lang mula sa tinutuluyan ko ngayon.

Miyerkules ang April 26. May pasok pa ako sa Mount Sinai. Pero t*ng*na, Goo Goo Dolls na ang pinag-uusapan. Wala nang tanong-tanong kung mag-aabsent ba ako, hehehehe. Minsan lang dumarating ang mga ganitong pagkakataon, sasayangin ko pa ba?

Eto ang unang kantang ini-release mula sa album (at pwedeng mapakinggan sa site):

Stay With You
(John Rzeznik/Glen Ballard)

I’ll stay with you
The walls will fall before we do
Take my hand now
We’ll run forever
I can feel the storm inside you
I’ll stay with you

Gaya ng dati, hindi lang maganda ang tunog, maganda pa ang mensahe. Tulad ng Matchbox Twenty. Magaan sa tenga, pero hindi cotton candy pop.

Tungkol naman sa kantang Better Days (na ini-release noong 2005 at may video na sa Yahoo! Music), heto ang sabi ni John Rzeznik, ang bokalista ng Goo Goo Dolls:

I was just looking at the situation in the world. Fear makes people do frightening things. Fear is a catalyst for selfishness and war. Sometimes I fear that we’re losing our ability to reason. That’s why I wrote “Better Days.”

Mababasa sa site ng Goo Goo Dolls kung paano nila isinulat ang mga kanta sa album. Dapat raw sana, sa Los Angeles ito bubuuin. Pero hindi sila makasulat nang matino kaya’t nag-impake sila pabalik ng Buffalo, NY. Ang mga manunulat nga naman, hehe.

Nasabi ko na bang kung magkakaroon ako ng ibang boses, ang gusto kong maging boses ay ang kay John Rzeznik? (Pwede rin yung kay Dan Haseltine, bokalista naman ng Jars of Clay)

Ang album nilang Dizzy Up the Girl ay isa sa mga pinakagusto kong album sa buong buhay ko.

Bukod sa Iris, dito rin galing ang mga kantang Black Balloon, Slide, Acoustic#3 (na nabanggit ko sa isa sa mga artikulo ko), at marami pang ibang magagandang kanta. (Malamang, hindi naman kita makukumbinsing magaling sila sa pamamagitan ng pagsusulat ko dito, kahit pa sangkaterbang hanep at wow ang paulit-ulitin ko. Kung gusto mo silang pakinggan, bisitahin mo na lang ang site nila. *wink*)

Sana makapunta ako sa 26. At sana makita ko sila sa personal. At sana makapagpirma ako ng CD.

Birthday gift ko sa sarili ko =)

Isang beses pa lang akong nakakasakay ng eroplano. Domestic flight papuntang Tacloban, Leyte. Wala pang isang oras na flight sa Air Philippines. May national newswriting contest kasi ako noong third year high school sa nasabing lugar. At dahil high school competition, kinailangan akong samahan ng isang teacher chaperone.

Anim na taon ang lumipas, at ako ay lumipad nang mag-isa mula Manila patungong Hong Kong at patungong New York.

Isa lang ang masasabi ko: astig.

Ang sarap pala magbiyahe nang mag-isa. Cathay Pacific ang kinuhang airline ng tita ko na nag-ayos ng tickets. Puno na raw kasi ang Northwest. E wala naman akong alam sa mga airline-airline na iyan kaya sabi ko lang nang iabot sa akin ang e-ticket, “OK.”

Ang petsa? March 31. Ang tigas nun. Kasi March 30, may exam pa ako. At ang Finals week ay hindi matatapos hanggang April 3. Sabi ko, bahala na, kapag meron pang sumingit sa exam, patatatagan na lang to (Buti naman at wala dahil hindi ko alam kung gaano ako katatag, haha).

Sabi ko dati, hindi ako aalis nang hindi nakakapag-ayos ng gamit nang matino. Pero sa kamalas-malasan namin, andami kong hinabol na commitments noong huling linggo ko sa Maynila. Para paiksiin ang kwento, alas-otso ng gabi noong March 30, ako ay nakatayo sa Pedro Gil, pilit na naghahanap ng taxi na magsasakay sa akin pauwi dahil masyado raw ma-traffic papuntang Las Piñas. Ang flight ko? 6:50 am ng March 31. Ibig sabihin, nasa airport na dapat ako ng 3:50 am. Sabi ko nun, “Shet. Wala nang tulugan ito.”

Nasabi ko bang wala pa akong iniimpake nun sa bahay? Basta nakasalampak lang lahat sa kama yung mga dadalhin ko: libro, papeles, damit na pamasok, damit na pambahay, damit na bagong bili (opo, nag-shopping ako ng damit at sinamahan ako ng mabait kong kaklaseng si Lizza; siya yung tagatingin kung ayos yung fit, hehe).

At hindi pa pala malinaw nun kung aling mga bag ang dadalhin ko.

Pero para paiksiin pang muli ang kwento, dumating ako sa bahay ng alas-nwebe, kumain at nakipagkwentuhan at nakipag-ba-bye-yan, nag-impake hanggang alas-diyes, natulog ng alas-dose, nagising ng ala-una, naligo ng alas-dos at umalis sa bahay ng alas-tres. Ihinatid ako ng nanay at tatay ko, isang ito at ng bunsong kapatid na babae.

First time ko sa NAIA. Buti na lang at maaga ako, kasi ang haba pala ng pila sa Cathay Pacific kapag late ka nang dumating. Wala naman akong naging problema sa airport, at mayroon pa akong nakakwentuhang Pinoy, papuntang California naman. Bad trip lang kasi ang hassle pala talaga nung mga inspection counter. Kung alam ko lang na ganoon sila kabusisi, hindi na sana ako nagsinturon, nagpalit sana ako ng wallet (may metal keyholders kasi yung wallet ko), inalis ko na yung nailcutter sa mga susi ko at hindi ako nagsapatos na de sintas (dahil kailangan mong maghubad ng sapatos sa isa sa mga inspection areas).

At dahil sa pagmamadali ko sa pag-iimpake, nagkandaletse-letse yung mga gamit ko. Yung maleta na dapat sana eh iha-hand carry ko (dahil may gulong), napilitan akong i-checkin dahil sobrang bigat daw. Ang olats kasi naglipat-lipat pa ako ng mga papeles dun sa may checkin counter, hehehehe.

Hindi ako nagandahan sa boarding area ng NAIA. Para sa akin, masyadong “cramped” tignan. Lalo na nung nakita ko yung boarding area ng Hong Kong International Airport. Bukod sa malawak na, ang ganda pa ng mga shopping stalls. (Hindi maganda ang paging system though)

Biro ko noon sa mga tito at tita ko, OK lang sa akin magbiyahe mag-isa, huwag lang akong maliligaw sa Hong Kong. Hehe. Hindi naman ako nahirapan sa paghahanap ng connecting flight, madali naman sundan ang mga arrow. At kung walang arrow, sinusundan ko na lang yung mga tao.

(Itutuloy. Si roni_bats ay kasalukuyang nasa library ng Mount Sinai, nagpapalipas ng oras dahil ayaw pa niyang umakyat sa OR. Pero tama na muna ang pagba-blog. Trabaho muna. *wink*)

Kasama sa Year Level VI curriculum ng UP College of Medicine ang pagkuha ng 4-week elective subject. At dahil Year Level VI (4th year proper) na ako pagpasok, kailangan ko nang pumili ng elective.

Pwede mong kunin ang elective sa Philippine General Hospital. Pwede rin sa ibang ospital sa Pilipinas. At pwede rin sa ibang ospital sa labas ng Pilipinas. Kahit saan pwede, basta’t (1) may elective program sa ospital na yun at (2) tatanggapin ka nila.

Kaya ako nandito ngayon sa New York.

October 2005 pa lang, naglalakad na ako ng papeles. (Syempre hindi ko bino-broadcast sa blog, kasi baka ma-deny =p ) Dito nagtatrabaho ang dalawang tito ko at isang tita ko (mga kapatid ng tatay ko). Andito rin ang asawa ng tita ko at ang pinsan ko. Nung malaman nila na pwede
akong mag-elective sa Mount Sinai School of Medicine, sinabihan nila akong ilakad ko raw. Sila ang bahala sa gastos. Malapit raw kasi sa kanila ang ospital na ito at magandang experience para sa akin. Nang mapasyal naman daw ako sa New York at makita ko kung paano ang buhay ng mga Pilipino dito.

Sa simula, medyo nagdalawang-isip ako.

Unang-una, mahal kasi talaga. Bukod sa tuition na babayaran sa Mount Sinai, kailangan ko ring maglakad ng Visa (ni wala nga akong passport nun eh!) at syempre, mahal ang pamasahe sa eroplano. At pangalawa, wala naman talagang maibibigay sa akin ang nanay at tatay ko.

Pero dahil sabi ng mga tito at tita ko sila raw ang bahala, e di sige! Hehe.

Kaya ayun, nag-ayos ako ng vaccination records, nagpapirma ng mga kailangang forms, nagpa-FedEx ng mga kailangang forms, pumila sa DFA at US embassy, nabigyan ng J-1 (student) visa, at nagbiyaheng mag-isa papuntang Estados Unidos. Yan ang isa sa mga dahilan kaya’t hindi ako nakapag-blog nang matagal-tagal rin. Masyadong toxic pala maglakad ng kung
anu-ano.

Wala namang naging problema sa pocket money. Maraming mababait na nagbigay. Meron pa ngang nagbigay sa akin ng 300 dollars na baon. Ayos di ba?

Ang program na napasukan ko ay Neurosurgery. April 3 hanggang April 28. Dalawang araw pa lang ako kaya’t hindi ko pa rin masabi kung OK ba talaga siya. May kaklase akong German pero tsaka na ako magkukwento tungkol sa elective ko.

Basta yan. Yan ang dahilan kaya’t ako ngayon e giniginaw dito sa New York. Kaya gabi dito at tanghali diyan. Elective. Maraming diskarte ang mga UP students sa elective nila. Sa pagkakaalam ko, halos bente kaming lumabas at lalabas ng Pilipinas para sa elective. May mga kaklase rin akong mag-eelective sa Boracay (”Community Medicine in an Island
Setting” ang program description)

Ano ang gusto kong makuha sa elective na ito? Gusto ko lang makita kung paano pina-practice ang Neursosurgery sa isang ideal set-up. Sa isang ospital kung saan pwede mo irequest ang lahat ng lab request na kailangan mo at ipagawa ang lahat ng imaging techniques na makakatulong sa
pasyente.

Gusto ko ring malaman kung gusto ko ba talagang mag-Neurosurgery (Muli, tsaka na ang kwento. Isang bagay lang, kung mag-Neurosurgery man ako, sa PGH ako mag-aapply.). Mukhang maganda atang pakinggan, Ronnie Enriquez Baticulon, Neurosurgeon. Hehe.

At syempre, gusto ko ring makapasyal sa New York. (mas malakas na) Hehehehe.