“OK, before we go any further, can I check those diplomas? Because I would just like to make sure they are not from some med school in the Philippines.”

Ang masasabi lang ni roni_bats, insultuhin na ng tauhan ang lahat ng gusto niyang insultuhin, sa huli, kapag magaling ang isang doktor (Pilipino man siya o Kano o kung ano man), marami pa rin siyang pasyente. At sa mga kolehiyo ng medisina sa Pilipinas, wala namang dapat mainsulto kung alam naman ng mga paaralang ito na magagaling ang mga napagtatapos nilang manggagamot.

Pagandahan na naman ng public statement ang mga mas magagaling nating mga politiko. Ayos, uunlad talaga ang Pilipinas kapag ganyan.

Naalaala ni roni_bats ang kanyang karanasan nang kumuha siya ng 4-week Neurosurgery elective sa Mount Sinai School of Medicine sa New York noong isang taon. Sa mangilan-ngilang pasyenteng kanyang nakasalamuha sa labas ng operating room, wala namang nanlait sa kanyang pagiging Pilipino (o baka dahil mas madalas ay napagkakamalan siyang Intsik!). Mayroon pa nga siyang mga nakakuwentuhan.

Pero natuklasan ni roni_bats na iba pa rin talaga kapag Pilipino ang pasyenteng kanyang kausap at ine-examine. Bagamat pareho namang maysakit at nagkaiba lang sa kulay ng balat, di hamak na mas mahirap makipag-usap sa isang taong mula sa isang kulturang hindi mo kinalakihan. Dahil magkaiba ang saklaw ng karanasan, mas mahirap mag-establish ng rapport at tantyahin ang pagiging manggagamot at ginagamot. May mga pagkakataong magkaiba ang nakakatawa at nakakainsulto. Naghahalo. Nagkakapalit.

Kaya naman mas napagtibay ang pasya ni roni_bats na manatili sa Pilipinas bilang manggagamot. Kahit isa siyang desperate intern sa isang desperate health system, pakiramdam niya, parang, mukhang magiging mas masaya siya dito.